اتاق آبی

سرگذشت وبلاگ نویسان ایرانی!!!

blueroom — Wed, 09 Jul 2008 21:46:18 GMT

از نو می نویسم...

blueroom — Thu, 26 Jun 2008 16:36:05 GMT

قرار بود نامه ام رنگ "درد" نگیرد
که گرفت…

قرار بود نامه ام رنگ"گلایه" نگیرد
که گرفت…

کسی نیست بگوید به جای نوشتن نامه
عاشق باش…

عزیز دلم...

منتظر آن دمم که نگاهم کنی
و ثانیه ها به احترام نگاهت بایستند لااقل
و سال دل تحویل شود
و مردمان بخندند
و کودکان معصوم فقر
لباس عافیت بپوشند
و ناجوانمرد از شرم بمیرد…

عزیز دلم
کودکان معصوم فقر …
بگذار بنویسم به یک بار نوشتنش که می ارزد.
من هیچ وقت به وعده هایم وفادار نبوده ام می دانم.
یا یاریم کن که برای تو باشم …
یا برای همیشه نامم را از دفتر مدعیان عشقت خط بزن.
همین !!!

ببخش
دوباره تند رفتم…
دوباره تند رفتم…
تند رفتم…
عزیز دلم
از نو می نویسم:

سلام

...

blueroom — Thu, 15 May 2008 17:56:08 GMT

ترافیک را دوست دارم
اتوبوس را بیشتر
در اتوبوس پشت ترافیک ماندن را بیشتر
در اتوبوس پشت ترافیک تنها جایی است که نمی توانی از خودت فرار کنی
نمی توانی تنها نباشی
نمی توانی غرق در دیگران شوی
تنها زمانی که با خودت تنها می شوی
با خود خودت

روی صندلی اتوبوس نشسته ام
"عادت می کنیم " می خوانم و می دانم عادت نمی کنم
کتاب را می بندم
صدا را زیاد می کنم
و به دنیای دیگری می روم

صدای سنتور در سرم می پیچد
می خواند:
تنها بودن
یه کابوس شومه
عزیزم

کار دل
نباشی
تمومه
عزیزم

اشک در چشمانم حلقه می زند
سعی می کنم نریزد
فکر می کنم:
چه اهمیتی دارد
من که از خنده ی بلند در اتوبوس هم خجالت نمی کشم
چرا از گریه ی آرام در اتوبوس خجالت بکشم؟
پلکهایم را می بندم
سرازیر می شود

می گشایم
نزدیک بوستان فرهنگ
می بندم
سرازیر می شود

لعنت
باید پیاده شوم
چه باک !
ادامه می دهم !

روی پل عابر پیاده
می خواند:

با تو ام
که داری
به گریه ام
می خندی

کاش می شد
بیای و...

می خوانم
زیر لب
همراهش
چه باک ؟
بشنوند !
همه !

می اندیشم
برای چه گریه می کردم؟
علی سنتوری؟
هانیه؟
اردوان کامکار؟
محسن چاوشی؟
خودم؟
تو؟

با دستی از جنس ِ دل می نویسم...!

blueroom — Wed, 07 May 2008 22:09:18 GMT

سلام...

خیلی وقت بود نیومده بودم اتاق آبی... حتی واسه تولدم...همون دوازده اردیبهشت دوستداشتنی...

نه این که فکر کنی نمی نوشتم،نه...می نوشتم...بیشتر از قبل...ولی اینجا نه...تو یه دفتر که شده بود پناه گریه ها و خنده ها...هق هق های شبونه...شادی های بچگونه...هر چی فکر کنی توش پیدا می شد...

ولی حالا...

دستم شکسته...دست راستم...

دیگه نمی تونم بنویسم...

دلم گرفته...

دارم دق می کنم...

می دونی نوشتن واسه من مثه نفس کشیدن بود؟می فهمی؟

اومدم با دست چپ بنویسم،مگه می شد؟

فقط می تونم خط خطی کنم،همین!

که ناگهان وقتی داشتم گزارش کار آزمایشگاه فیزیکو تایپ می کردم این فکر زد به سرم...

همین که بیام این جا... اتاق آبی مهربون و مهمون نواز خودم...نه ببخشید...اتاق آبی من و تو نداریم که...باور کن این جا بدون عطر قدمای تو هیچ صفایی نداره...

اتاق آبی دلش برات تنگ شده...

بذار برات بنویسم...مثل قدیما...دست راست یا چپش فرقی نمی کنه...

با دستی از جنس دل می نویسم؛

دوستت دارم!!!

تویی که دوباره مهمون چشمای مهربونت شدم...

دوستت دارم فرشته زمینی ام...

سرنوشت!

blueroom — Wed, 19 Mar 2008 22:49:39 GMT

تصور کنید چند لحظه بیشتر تا تحویل سال نمونده...

ظاهراً همه شادن با این که حتی نمی تونن درست شادیشونو توجیه کنن...

همه فارغ از رفتن سالی که یک سال تو خنده ها و گریه هامون کنارمون بود...شما رو نمی دونم ولی می دونم ماهی قرمز عیدم زیاد خوشحال نیست...وگرنه انقدر با نگرانی نگاهمون نمی کرد...

احتمالاً تصویری که اون میبینه فقط باز و بسته شدن فک آدمای اطرافشه اونم به قاعده ی عرض صورت! بدون شنیدن صدای خنده ها...حتی تصورش هم هراس آوره...

میدونید...اونم منتظر سرنوشتشه...

اصلاً یادتون هست با ماهی سال قبل چیکار کردین؟!!!

نمی دونم چی شده که مردم هم انقدر راحت میذارنتو میرن...چه ماهی شب عیدشون باشی،چه سالی که عمرتو کنارشون بودی،چه یه آشنا،چه یه دوست،چه...

سال نو؛

مطمئن باش تو هم کهنه میشی...مطمئن باش یه روزی هم تو رو میذارن کنار و به همین سادگی فراموشت می کنن...و بازم مطمئن باش سال دیگه این موقع همه منتظر رفتنتن...

...

پ ن:این روزا چیزای تلخ و شیرینو کنار هم می بینی،

مثلاً همین خرید شب عید...وقتی فکر می کنی می بینی خیلی شیرینه ولی وقتی نگاه های حسرت زده ی بچه هایی که از پشت ویترین مغازه ها آرزوهاشونو جستجو می کنن دلت میگیره...

امروز صبح تو شیرینی فروشی یه آقایی اومده بود همه اش به فروشندهه می گفت از اینام دو تا جعبه بده از اون یکی هام دو تا جعبه از این مدل هم دو تا جعبه...هی سفارش می داد...از یه طرف یه آقایی زن و بچه اش بیرون وایسادن اومد یه جعبه خرید و رفت...

دلم گرفته..

گل همیشه بهــــــــــارم،خدا کند که بیایی!

نگاه بهــــــاری !!!

blueroom — Thu, 13 Mar 2008 10:46:18 GMT

روزی مرد کوری روی پله های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلويی را در کنار پايش قرار داده بود روی تابلو خوانده ميشد:

من کور هستم لطفاً کمک کنيد!

روزنامه نگار خلاقی از کنار او ميگذشت، نگاهی به او انداخت؛ فقط چند سکه در داخل کلاه بود. او چند سکهء ديگه داخل کلاه انداخت و بدون اينکه از مرد کور اجازه بگيرد تابلوی او را برداشت آن را برگرداند و اعلان ديگری روی آن نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و آنجا را ترک کرد.
عصر آنروز روزنامه نگار به آن محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است. مرد کور از صدای قدمهای او خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که آن تابلو را نوشته بگويد، که بر روی آن چه نوشته است؟ روزنامه نگار جواب داد: چيز خاص و مهمی نبود، من فقط نوشتهء شما را به شکل ديگری نوشتم و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد.
مرد کور هيچوقت ندانست که او چه نوشته است ولی روی تابلوی او خوانده ميشد:

امروز بهار است ، ولی من نميتوانم آنرا ببينم!

دلم برات تنگیده!!!

blueroom — Mon, 03 Mar 2008 06:30:12 GMT

دلتنگت شده ام.

هر روز میام connect میشم تا ببینمت. ولی offline هستی. شاید هم invisible شده ای تا تو را نبینم. دیگه حتی جواب off هام رو هم نمیدی. شاید دیگر مرا از add list خودت حذف کرده ای. شاید یک Id دیگر ساخته ای تا دیگر تو را پیدا نکنم. شاید دیگر نمی خواهی صدایم را بشنوی. شاید هم مرا ignore کرده ای....نه، تو مرا دوست داشتی. خودت این را گفتی.

می دونم که با حرفام، با کارهام، با بی تفاوتی هام تو را ناراحت کردم. اما تو خودت گفتی که هر وقت بخوامت همین نزدیکی ها هستی. خودت گفتی که هر وقت برگردم درهای قلبت به روی من بازه. خودت گفتی که کافیه یک pm بدم تا تو هم زود جوابمو بدی.

حالا کجا و چگونه دنبالت بگردم، وقتی تو دیگر مرا نمی خواهی؟ خودت گفتی که من فقط مال تو ام. و حالا من تو را می خوام. دیگه نمی خوام دنبال دوست دیگه ای جز تو بگردم.

دلتنگم. پس کجایی؟

و اذا سألک عبادی عنٌی فإنٌی قریب أجیب دعوة الدٌاع اذا دعان فلیستجیبوا لی ولیؤمنوا بی لعلهم یرشدون.

هق هق بی تعارف !

blueroom — Tue, 19 Feb 2008 17:23:12 GMT

برای من تنها جایی که سرماش قابل تحمله ! حیاط اونجاست وقتی که می شینم روی اون فرشای سرخ رنگ و با سکوت تا می تونم نگاهش می کنم ...

من و دلم عجیب برای حرم و کبوتراش گرفته شدیم ...

من و دلم این روزا هوای سخت غربتمون رو دخیل پنجره فولادش زدیم ...

من و دلم و هوای هق هق بی تعارفمون ...

سلام امام رضا...منو یادتونه؟

همون دختری که تو دلش هزار تا حرف نگفته داشت و وقتی می اومد پیشتون هر کاری می کرد نمی تونست لب از لب باز کنه...

امام رضا...من دلم تنگ شده...برا همون سکوتی که لبریز اشک بود و التماس...

این دل هواتونو کرده امام رضای مهربون...

...

تنهايي، تنها دارايي‌ آدم‌ها

blueroom — Mon, 28 Jan 2008 04:46:18 GMT

نامي‌ نداشت. نامش‌ تنها انسان‌ بود؛ و تنها دارايي‌اش‌ تنهايي.گفت: تنهايي‌ام‌ را به‌ بهاي‌ عشق‌ مي‌فروشم. كيست‌ كه‌ از من‌ قدري‌ تنهايي‌ بخرد؟ هيچ‌كس‌ پاسخ‌ نداد.گفت: تنهايي‌ام‌ پر از رمز و راز است، رمزهايي‌ از بهشت، رازهايي‌ از خدا. با من‌ گفت‌و گو كنيد تا از حيرت‌ برايتان‌ بگويم.

هيچ‌كس‌ با او گفت‌وگو نكرد.
و او ميان‌ اين‌ همه‌ تن، تنها فانوس‌ كوچكش‌ را برداشت‌ و به‌ غارش‌ رفت. غاري‌ در حوالي‌ دل. مي‌دانست‌ آنجا هميشه‌ كسي‌ هست. كسي‌ كه‌ تنهايي‌ مي‌خرد و عشق‌ مي‌بخشد.
او به‌ غارش‌ رفت‌ و ما فراموشش‌ كرديم‌ و نمي‌دانيم‌ كه‌ چه‌ مدت‌ آنجا بود.
سيصد سال‌ و نُه‌ سال‌ بر آن‌ افزون؟ يا نه، كمي‌ بيش‌ و كمي‌ كم. او به‌ غارش‌ رفت‌ و ما نمي‌دانيم‌ كه‌ چه‌ كرد و چه‌ گفت‌ و چه‌ شنيد؛ و نمي‌دانيم‌ آيا در غار خوابيده‌ بود يا نه؟
اما از غار كه‌ بيرون‌ آمد بيدار بود، آن‌قدر بيدار كه‌ خواب‌آلودگي‌ ما برملا شد. چشم‌هايش‌ دو خورشيد بود، تابناك‌ و روشن؛ كه‌ ظلمت‌ ما را مي‌دريد.
از غار كه‌ بيرون‌ آمد هنوز همان‌ بود با تني‌ نحيف‌ و رنجور. اما نمي‌دانم‌ سنگيني‌اش‌ را از كجا آورده‌ بود، كه‌ گمان‌ مي‌كرديم‌ زمين‌ تاب‌ وقارش‌ را نمي‌آورد و زير پاهاي‌ رنجورش‌ درهم‌ خواهد شكست.
از غار كه‌ بيرون‌ آمد، باشكوه‌ بود. شگفت‌ و دشوار و دوست‌ داشتني. اما ديگر سخن‌ نگفت. انگار لبانش‌ را دوخته‌ بودند، انگار دريا دريا سكوت‌ نوشيده‌ بود.
و اين‌ بار ما بوديم‌ كه‌ به‌ دنبالش‌ مي‌دويديم‌ براي‌ جرعه‌اي‌ نور، براي‌ قطره‌اي‌ حيرت. و او بي‌آن‌ كه‌ چيزي‌ بگويد، مي‌بخشيد؛ بي‌آن‌ كه‌ چيزي‌ بخواهد.
...

او نامي‌ نداشت، نامش‌ تنها انسان‌ بود و تنها دارايي‌اش، تنهايي.

بگذار بگریم...

blueroom — Sun, 13 Jan 2008 17:46:18 GMT

با بغض می نویسم... می گریم و می نویسم...

مگر می شود نام تو را برد و غرق اشک نشد؟! مگر می شود؟!

مولای من،

همیشه پشت نامتان بغضی است ولی این روزها حال و هوای دیگری دارم...بیش از همیشه لبریز می شوم...

می بینی... همه عاشقت هستند...همه...

می بینی چطور در این روزهای سرد، پرچم ها و خیمه ها به عشقتان محکم ایستاده اند...

می بینی دلهای آتش گرفته مان را ... آخر از آن روزی که شنیدیم غریبانه آمدی و غریبانه رفتی و هنوز هم غریبی،آتش گرفته ایم... راستی آتش...تو بگو... کجای دنیا آتش را مرهم دلهای شکسته می کنند که این نا مردمان به آتش کشیدند خیمه ها را...

چه بگویم؟

چه بنویسم...

هر چه می نویسم می گرید...

می نویسم : چشــم ،

نقطه

می گرید...

می نویسم : آب،

دریا

می گرید...

می نویسم : عشــق،

تمام لحظه های بی قراریش را

می گرید...

می نویسم : حســـــــین (علیه السلام)؛

فاطــــــمه (ســلام الله علیها) می گـرید...

عـلــــی (علیه الســــلام) می گـــرید...

مصطفی(صلی الله علیه)می گرید...

زینب(سلام الله علیها) می گرید...

زینـــب....

زینب...

زینب می گرید ...
و من .... می گریم ! ... چه عظیم و ژرف است غم جهان !
آه ..از درد انسان ! چه می تواند باشد جز دردی خدایی ! ..
چه بنویسم...

هر چه می نویسم می گرید...